Golden Earring-frontman Barry Hay is allang ‘binnen’. In een villa met zwembad op Curaçao bewaakt zijn vrouw Sandra het gat in zijn hand. Toch heeft het lot Hays band zwaar getroffen, want gitarist George Kooymans heeft ALS. En er zit de 76-jarige zanger nog iets dwars.
(Diner met het FD, 18 juni 2026, illustratie Tina Zellmer)
De frustratie bij Barry Hay zit duidelijk diep. Maar de wederpartij had geen slechte bedoelingen, heeft de auteur van dit artikel zelf kunnen vaststellen.
‘Hm’, bromt Hay.
Stilte.
‘Cesar is gek’
Waarom de Golden Earring niet meer bestaat is inmiddels alom bekend: gitarist George Kooymans heeft de gevreesde spierziekte ALS. Een afscheidsconcert zat er door corona niet meer in, dus organiseerde een documentairemaker er een vóór de legendarische Haagse band, in Ahoy, waaraan op 30 september 2024 duizend (amateur)muzikanten meededen.
Maar niet alleen Kooymans was er niet, ook zanger Barry Hay en bassist Rinus Gerritsen lieten verstek gaan. Dat drummer Cesar Zuiderwijk tot vreugde van de deelnemers op het laatste moment toch kwam opdagen, was ‘absoluut niet de bedoeling’, zegt Hay negen maanden later in restaurant Sama Sebo in de hoofdstedelijke P.C. Hooftstraat. ‘Maar Cesar is gek. Als hij ergens kan trommelen gaat hij los.’
De FD-verslaggever deed 30 september mee als bassist en had een topdag. Hay knikt en zucht. ‘Tja, voor de fans was het natuurlijk leuk.’
Dan komt de aap uit de mouw: ‘We hadden zélf ons afscheid willen regisseren, groots en meeslepend. Niet een of andere mevrouw die we nooit zagen bij onze concerten en die simpelweg een kans zag voor een nieuwe film. Dus zwegen we haar “afscheid”, dat aan elkaar hing met touwtjes en elastiek, dood.’
Aha. Oké, zo zat het dus. En nu?
Hay spoelt de voorgeschiedenis weg met een slok bier en zegt: ‘Nu gaan we het alsnog zelf doen.’
Sportschool
Twee jaar geleden figureerde op deze plek een andere bejaarde rockheld: Bennie Jolink. De zanger van Normaal was op 75-jarige leeftijd een breekbare oude man geworden. Door de astma, maar Jolink was ook altijd een stevige innemer, denk je dan.
Datzelfde geldt echter voor Barry Hay (Faizabad, India, 16 augustus 1948). En die liet het zelfs op gevorderde leeftijd niet bij alcohol alleen. Maar Hay ging wel trouw naar de sportschool. Dat doet hij op Curaçao, waar hij sinds 2007 met zijn vrouw Sandra woont, nog steeds. ‘Vier keer per week, met een personal trainer.’ Het is te zien, en hij weet het.
‘En ik golf’, vervolgt hij in het restaurant dat hij altijd bezoekt als hij in Nederland is – de Hays hebben ook een huis in Amsterdam Oud-Zuid. Grijnzend: ‘Ik blijk er nog aanleg voor te hebben ook. Maar wacht even, daar is JB! Zeg Boudewijn, dit interview gaat toch geen uren meer duren, hè?’
Redder Rinus
Het echtpaar Hay heeft in hun stamrestaurant – Sama Sebo afficheert zich trots als ‘het oudste Indonesisch specialiteitenrestaurant van Nederland’ – afgesproken met een groep vrienden. ‘JB’ is muzikant en producer Jan-Bart Meijers. Filmjournalist René Mioch is er ook al, net als presentator-in-de-culturele-hoek Hadassah de Boer.
Morgen gaat Hay op bezoek bij de man die hij als een broer beschouwt: George Kooymans. ‘Met gemengde gevoelens, want wat is het een verschrikking om hem zo te zien. Ik voel me bijna schuldig dat ik daar als gezonde man naar binnen stap.’
Veel vakgenoten zijn allang gesneuveld. Zoals Keith Moon, de drummer van The Who. ‘Begin jaren 70 toerden we met ze door Amerika. Keith kreeg speciaal geprepareerde hotelkamers, want hij sloopte alles. Hij kwam een keer de lift uit, en zag behalve mij ook twee keurige oudere dames met een bosje bloemen. Ging hij die bloemen aaien alsof het een hondje was. Toen die vrouwen terugdeinsden glimlachte Keith diabolisch zijn tanden bloot. Hij was net een voortand kwijt, dus die dames schrokken zich wezenloos, haha.’
Hay heeft honderden van dit soort anekdotes. Over on the road zijn met Aerosmith en Kiss. Over geëscaleerde feesten vol dope. Over op te grote voet leven – Hay kreeg pas laat in de gaten dat al die stretched limo’s werden betaald van geld dat ze nog moesten verdienen. En over geheelonthouder en bassist Rinus Gerritsen, die de band redde door de financiën naar zich toe te trekken. ‘Nou, toen ging het opeens héél anders. Konden we in Rinus’ hotelkamer de bonnetjes inleveren.’
‘Leuk bedrag’
Er zijn muzikanten die de rockster uithangen. Barry Hay ís het. Dus natuurlijk blijft in het knusse Sama Sebo zijn zonnebril op. De bon gaat meevallen: wat biertjes en een saté kambing, want pas straks gaat hij ‘écht eten’, met zijn vrienden, zegt hij tegen de ober. Hay wijst naar de verslaggever. ‘Meneer is van Het Financieele Dagblad. Moeten ze net mij hebben, als arme muzikant!’
Hay is van alles, maar arm is hij beslist niet. Als medecomponist (Kooymans is de andere) van een prijsnummer als Radar Love (1973) is zijn jaarlijkse ‘uitkering’ van BumaStemra aanzienlijk hoger dan die van Gerritsen en Zuiderwijk. ‘Een leuk bedrag’ noemt hij het, zonder in detail te treden. ‘Wat erbij komt gaat er altijd af, maar het blijft één perfecte lijn.’
Zelf belegt hij niet, maar ‘er is iemand aan het spelen met geld dat in Zwitserland staat’. En er is een partij die zijn portefeuille Golden Earring-songs wil kopen. ‘Maar mijn advocaat zegt: “Heb je het geld nodig?” Nee. Hij: “Waarom zou je het dan doen?” Omdat het veel is, antwoordde ik. Hij: “Als je het op de bank zet, is het alleen maar sores. Nu ontvangen je erven tot zeventig jaar na je overlijden dat Buma-geld.” Oké, helder verhaal.’
Business class
In zijn biografie Hay, uit 2016, komt de zanger naar voren als een man met een gat in zijn hand. Met een brede glimlach: ‘Ik ben zelfs onder curatele gesteld. At ik een hele week alleen maar soep. Maar dan ging ik nog wel even naar de kledingwinkel en nog even een elpeetje kopen.’
Sandra heeft hem voor veel fouten behoed, weet hij. ‘Want ik gaf elke cent uit die ik had. Con gusto.’ Als hij businessclass met Emirates Airlines naar Australië wil vliegen, mede omdat het business class én met Emirates is, oftewel maximaal luxueus, dan ‘mag’ dat overigens nog steeds gewoon.
Ze hebben een goed huwelijk, constateerden ze in de coronatijd toen ze ‘met elkaar opgescheept zaten’ – in een hypotheekvrije villa met zwembad op Curaçao, dat wel. ‘Het geheim? Ehh, ik denk: don’t argue too much. Vroeger las ik ergens: “When you get old, you stop fucking and you start arguing”, haha.’
We vragen niet door.
Potje met vet
Hay snuift diep: Sama Sebo is ook zijn favoriet omdat het eten er zo lekker ruikt. Zo rook het ook in India, waar hij drie jaar na de oorlog werd geboren uit een Nederlands-Joodse moeder en een Schotse beroepsmilitair. Op zijn achtste scheidden zijn ouders, en vertrok zijn moeder met hem naar Nederland – zijn vader zag hij daarna nooit meer.
‘Ik kreeg hier echt een enorme klap qua eten. Het was gewoon… poep. Kreeg je van die kruimige aardappelen met doorgekookte spruiten en een plak vlees met een stuk zwoerd eraan vast. Niet te doen. Man, mijn vader had in India personeel, inclusief kok! En dan die liedjes! “Ik heb een potje met vet, op de tafel gezet.” Geen idéé wat ze ermee bedoelden.’
Hij voelt zich heus wel vernederlandst hoor. Ging hier naar de kunstacademie en brak hier door met zijn band. ‘Maar als ik naar Schotland ga, voel ik me op de een of andere manier veel meer betrokken. Dan stap ik een kroeg binnen en zie ik zo’n hele wand met whisky, en denk ik: ha, hier moet ik zijn.’
Laatste vlaag liefde
Op Curaçao geniet hij van het nietsdoen (al is hij zoals elke pensionado ‘hartstikke druk’). Beetje op de bank hangen, paar baantjes trekken, op tv zien hoe anderen zich op Roland Garros in het zweet werken: top. ‘Maar eigenlijk was ik al twintig jaar om de maand met pensioen. Een serie gigs in Nederland en dan hup weer terug naar de overkant.’
Het optreden mist hij niet. ‘Want van het publiek mag ik alleen maar dít zingen, en niet dát. Nou, dat heb ik al vijftig jaar gedaan, dus daar ben ik nu wel klaar mee.’
Nog vijf keer gaat hij het doen, in Ahoy, van 26 tot en met 30 januari 2026. ‘Dan spelen trouwens vooral bevriende artiesten zoals Danny Vera en Di-rect onze songs. Ik sta maar een half uur op het podium, schat ik, dus ik kom heel makkelijk weg.’ Hij denkt even na. ‘Dat wordt dan tevens de laatste keer dat ik die vlaag liefde over me heen krijg.’
Chaos
Hay wil het niet weten, maar die liefde was er in Ahoy ook op 30 september 2024 volop, ook al was hij er zelf niet bij.
De zanger slaat zijn getatoeëerde armen over elkaar. ‘Was het dan geen chaos met zoveel muzikanten?’
Dat leek het te worden, want doe het maar eens: zoveel mensen tegelijk Twilight Zone laten spelen in een ‘galmbak’ als Ahoy. Bloed, zweet en tranen heeft de organisatie geplengd. Het resultaat is te zien in de documentaire De Earring & ik, die op Npodoc.nl staat. De kijker oordele zelf.
‘Hm’, bromt Hay. ‘Nou ja, soit, het is gelukkig achter de rug. In januari zijn wij zelf aan de beurt, zoals het hoort. En het wordt groots!’