zondag 23 maart 2014

Geels deelt uit: Pauw & Witteman



De tweeslachtige aanpak van Pauw & Witteman leidt te vaak tot onbevredigende televisie. Bovendien is de verrassing er nu wel af. Oplossing: laat Jeroen Pauw het voortaan alleen doen.

(gepubliceerd in Villamedia magazine, januari 2014) 


De tweet was van Willem Middelkoop. “Sprak laatst ingewijde bij P&W. Deze bevestigde dat in de strijd om kijkcijfers meer populaire onderwerpen geprogrammeerd (moeten) worden.”
Het was de avond dat ons soort mensen twitterend afgaf op Pauw & Witteman omdat daar de affaire Onno Hoes werd besproken. Die affaire, vonden we bijna allemaal, ging zo ontzettend nergens over dat het een ons-soort-mensen-programma als P&W onwaardig was.
Willem wist dus hoe dat zat: het volk wil celebrities, en dan bij voorkeur gelázer rond celebrities. Wat het volk wil, moet het volk krijgen, had men bij P&W besloten.
Dat is een pragmatische manier van kijken naar je eigen product: je hebt goede scores nodig, dus pas je je inhoud op z’n minst deels aan aan de wensen van een breed publiek. Ik heb daar helemaal geen morele bezwaren tegen. Zo deed ik dat, door schade en schande wijs geworden (een typisch journalistenblad maken blijft natuurlijk veel leuker), namelijk ook bij HP/De Tijd 

Echter, er is een belangrijk verschil tussen een periodiek als HP en P&W. Een opinieblad moet ook in deze barre tijden zijn eigen broek zien op te houden. Als dat niet lukt, volgt een saneringsronde, en daarna nog een, en daarna…  Jeroen Pauw, Paul Witteman en al die hippe redacteuren die het elke werkdag zo jaloersmakend gezellig zitten te hebben in de Westergasfabriek, krijgen hun centjes toch wel. Dat nieuwkomer Humberto Tan een keer 100.000 kijkers meer heeft, hoort niet onmiddellijk tot bezorgd gepalaver van boven hen gestelden te leiden.
Het is immers van tweeën één: óf je bent een programma dat zichzelf helemaal met commercials rond de uitzending moet bedruipen en derhalve echt zo veel mogelijk kijkers nodig heeft, óf je bent een programma dat met belastinggeld wordt gefinancierd om kwalitatief significant beter te zijn dan de gelikte sleepnetproducties van de commerciëlen.
P&W probeert amechtig allebei tegelijk te zijn. Dat heeft vast iets met de STER-inkomsten van doen: de publieke omroep verdient goed aan de reclameblokken rond P&W. Ik ben altijd voor een reclamevrije publieke omroep geweest. Veel duidelijker, en misschien verschijnt er dan ook wel weer eens een advertentie in een opinieblad.
Het heeft vast ook iets met de ego’s van de P&W-redactie te maken: over ons lijk dat die gladde pakkenboer van RTL beter scoort dan wij.

Die tweeslachtige aanpak van deftig en volks tegelijk willen zijn, leidt te vaak tot onbevredigende televisie. Omdat de presentatoren als het gesprek met die wél interessante gast net op stoom begint te komen over moeten naar die langebaanschaatster of Volendammer zanger, types waar het duo naar al sinds de eerste uitzending op 4 september 2006 overduidelijk is gewoon niks mee heeft. Ziehier weer een verschil met een tijdschrift: dat hoeft een diepgravend artikel over een grote geest niet in te korten omdat er verderop ook een acteur in moet.
Wat ook niet helpt: Witteman die te beschaafd links zit  te wezen om in bepaalde gevallen dóór te vragen. Als je denkt: dan doet Pauw het wel, moeten we alweer door naar de Zapservice.
P&W; de twittercommunity kijkt heus nog wel –  een mens moet toch wat na elven. Maar ik ken te veel hoogopgeleiden die het al vrij lang wel geloven met het programma.

Wij, de bijna-afhakers, weten hoe het wél moet. Geef de 67-jarige Witteman het kaartje van Jan Slagter en laat Pauw het voortaan in zijn eentje doen, met gasten die hij zelf honderd procent ziet zitten. Veel spannender en nog goedkoper ook. Jan Smit schuift maar aan bij de pakkenprins.
Pauw is altijd messcherp, gevat en – maar daar moet je van houden – verre van politiek correct. Dat laatste merk je overigens pas goed als je hem interviewt, zoals HP vorig voorjaar deed. Hij kan dan pardoes dingen zeggen als: “De VPRO-interviews uit de jaren tachtig met Hans Janmaat waren van een gruwelijke arrogantie,” en verklaren een bewonderaar te zijn van PowNews-horzel Danny Ghosen. Daar maak je niet elke representant van de culturele elite blij mee, met zulke uitspraken.

Ongetwijfeld zal Pauw een keer Zomergasten gaan presenteren. Maar ik ben nog benieuwder hoe hij het er af brengt als solo-host van een dagelijkse talkshow. Dat kan op een regenachtige dinsdagavond zomaar leiden tot een gesprek met Gerrit Zalm dat wél blijft hangen, omdat Pauw de hele dag zin in de gewiekste VVD-bankier heeft gehad en hem in een half uur volledig binnenstebuiten keert. Hoeveel gasten Pauw op een avond ontvangt, is uiteraard geheel aan hem. Wil hij acht CDA-Kamerleden aan tafel? Geef hem ze en see what happens. Wil hij maar één gast? Sta het hem toe. Heeft die gast maar twee googlehits? Dan zorgt Jeroen er wel voor dat het er een dag later tweeduizend zijn.
En zo niet, dan twitteren we gewoon dat P&W toch beter was.

Tag Line